Grałam dalej.
Nie przerywałam.
Nawet kiedy usłyszałam, że ktoś wszedł.
Drzwi zamknęły się cicho.
Nie odwróciłam się.
Nie musiałam.
Wiedziałam, że to Danio.
Usiadł gdzieś z boku.
Nie powiedział nic.
I dobrze.
Bo tym razem słowa były zbędne.
Cisza
Nie wszystko trzeba mówić.