O tym miejscu
Mówię „mój garaż”. Ale tak naprawdę to garaż mojego ojca. Ja tylko zajęłam jego kawałek.
On trzyma tam swoje narzędzia. Ja trzymam gitarę. I to dziwne, ale to działa.
W garażu nie muszę niczego udawać. Mogę zatrzymać się w połowie. Mogę zacząć od nowa. Mogę grać ciszej albo za głośno.
Technicznie
Nie mam tu wielkiej reżyserki. Nie mam „idealnego” sprzętu. Mam rzeczy, które pozwalają mi złapać moment, zanim ucieknie.
Gitara daje mi punkt zaczepienia. Mikrofon pozwala mi usłyszeć siebie tak, jak słyszy mnie świat. Interfejs jest mostem — między garażem a nagraniem. Laptop to miejsce, gdzie chaos zaczyna mieć kształt.
I najważniejsze: to nie ma błyszczeć. To ma być uczciwe.